Teatr Młyn
Warszawska Niezależna Scena Społeczna

Recenzje spektaklu "Gabinet"

„Sceny z codziennego życia matki stają się bezpretensjonalne i realistyczne, aż rozbawionej publiczności śmiech zastyga na ustach. Nie ma tu moralizatorstwa, przerysowania. Zamiast tego Natalia Fijewska-Zdanowska serwuje prawdę w pigułce, krótko i rzeczowo, choć nie bezboleśnie.”

/Agnieszka Sosińska, Portal Feminoteka.pl, 25 XI 2010r./

"Gabinet" Teatru Młyn to teatr aktorski najwyższej próby. Zarówno Paulina Holtz, jak i Rafał Kosecki doskonale wcielają się w swoje postaci. Z ich historii przebija prawda, ich historiom nie można nie wierzyć. To obraz ludzi borykających się z problemami dnia codziennego. Małżeńskie rozczarowania, emocjonalna pustka połączona z samotnością czy niepewność jutra - wszystko to, co trapi wielu współczesnych.

Natalia Fijewska-Zdanowska stworzyła kameralny spektakl o mądrym i ważnym przesłaniu. Za pomocą prostych środków scenicznych: kilkuelementowej scenografii, funkcjonalnego operowania światłem (wyciemnienia w momentach retrospekcji z życia kobiety) czy delikatnej muzyki skomponowała spektakl klarowny i spójny. Taki, który na długo zostaje w pamięci. Taki, który przypomina, że wystarczy tylko jedna noc, jedna chwila, by przemienić swoje życie.

/„Noc w gabinecie” Paulina Borek-Ofiara, Teatralia Warszawa, 13 grudnia 2010r./

„Z zainteresowaniem można śledzić rozwój talentu dramaturgicznego Natalii Fijewskiej-Zdanowskiej, która sięga po tematy z życia, gdzie zwyczajność aż skrzeczy, ale nigdy nie zatrąca o banał. Jednoaktówka "Gabinet" mimo skromności pokazuje problemy młodych matek aż do bólu szczerze, jednak tym razem ból nie przytłacza ani nie grozi nieodwracalną katastrofą, lecz nawet pozwala się uśmiechnąć. Wielka w tym zasługa Pauliny Holtz, która stworzyła prawdziwą aktorską kreację (…).”

/”Coś z życia”, Bronisław Tumiłowicz, Tygodnik Przegląd 50/2010/

"Gabinet" w reż. Natalii Fijewskiej-Zdanowskiej Teatru Młyn w Warszawie. Pisze Przemysław Skrzydelski w Dzienniku Gazecie Prawnej - dodatku Kultura.

Na pozór to żart: przychodzi dziewczyna do lekarza i... spędza z nim noc. Najpierw na rozmowie, potem już w łóżku, a raczej na kozetce. Dlaczego? Bo drzwi do gabinetu się zatrzasnęły, a w przychodni pod wieczór nie ma już nikogo. Można banalniej? Zapewne byłoby trudno, ale w tym spektaklu początek i zakończenie są najmniej ważne. Istotne jest wszystko, co pomiędzy. Pomiędzy dwójką pogubionych ludzi i ich nieśmiałymi słowami próbującymi skryć życiowe dramaty.

"Gabinet" to przykład, jak zbudować prostą historię bez sięgania do wyrafinowanych środków. Bez drażnienia formą czy piętrzenia nieskończonych kontekstów, z którymi widz nie wie, co zrobić. Liczy się sytuacyjne napięcie i aktorstwo skupione na scenicznym partnerze. Ona, pacjentka, grana przez Paulinę Holtz, to matka dwójki małych dzieci, które po nocach nie dają spać, ale tylko jej, bo mąż przeważnie poza domem zabawia się z kochanką. On, lekarz (Rafał Kosecki), ma jeszcze gorzej: jest w separacji, jednak jako katolik nie jest w stanie wypowiedzieć słowa "rozwód". Oboje stają się coraz bardziej ciekawi własnych historii. Rytm przedstawieniu wybija Holtz, ona pełni rolę tej ciekawskiej, gotowej podrażnić się o pryncypia. Kosecki zaś jako skromny fajtłapa zarysowuje postać lekarza subtelnie i ostrożnie. "Gabinet" Fundacji Młyn na stałe grany jest na deskach Teatru Ochoty, prowadzonego przez Joannę Nawrocką przy wsparciu Igora Gorzkowskiego i jego Studia Teatralnego Koło. Zrodziła się szansa na profesjonalny kameralny teatr w Warszawie.